Nederlandse Zendingsraad
Eenheid in Zending

Meer nieuws

Adventviering NZR

maandag, 5 november

Nieuw NZR-Cahier

vrijdag, 12 oktober

Palu: hulp en oogstfeest

vrijdag, 12 oktober
Bekijk nieuws

Actueel

Zendingsconferentie: dag 5

Terug naar het overzichtmaandag, 12 maart

Kom, ga met ons mee. 

Zondagmorgen, vanaf een uur of zes, stonden de busjes klaar voor het speciale Kilimanjaro-kerkenpad. Langs velerlei wegen ging het naar Moravische broeders, de Orthodoxen met een once-in-a-lifetime gathering together van diverse bisschoppen tot en met de metropoliet himself: overal schudden en kusten de handen.

Onze bus ging de pentecostal way, richting Maranatha-minister. Een gemeente in een van de wijken van Arusha en tegelijk op missie in Burundi en Kenia, en met een aantal church plants in eigen land. In de eigen buurt een speciale school om de jeugd de paden van God te leren. Aansluitend aan het thema van de conferentie, een gemeente die haar leden helpt om het geloof handen en voeten te geven.

Maar eerst om 7.15 van start met een uurtje Praise the Lord. Diverse worshipteams brachten de gemeente op de hoogte van de lofprijzing. Dat is nog wat anders dan een psalmpje-bij-de-preek, zoals het er in ons land wel eens aan toe gaat. Het bracht bij mij in gedachten bij de tempelkoren en de lofzang in het laatste Bijbelboek. Hoeveel ruimte geven wij de aanbidding? Als het om transformatief discipelschap gaat, dan is tijd om je toe te wijden van wezenlijk belang. Ruimte om roeping te ervaren en vanuit het hoge lied de wereld in te worden gezonden.

Het lofoffer liep uit op een lopende offerande van tienden, collecte en van dankzegging. Iets om mee te nemen en ook in de lage landen het vollere pond te geven. Je geeft niet en passant iets, maar jezelf en wat je van God gekregen hebt. Compleet met een goed doordachte preek was het al met al een goedgevulde drie-uurs-dienst.

Na de dienst liepen we door de wijk, naar de school van de kerk. Begonnen als gebed, kwamen met de eerste stenen ook de kinderen binnen, evenals hulp van buitenaf. Ik moest denken aan een Tanzaniaanse versie van Nehemia: in de ene hand het gebed, in de andere hand de steen. Met de zegen van God vordert het gebouw langzamerhand.

Een dagje gemeenteleven in Arusha. Anders en toch weer heel herkenbaar. Samen in de naam van Jezus, Christ-centered en Christ-connected together. Assante sana, Heer!

Marius van Dujn (Protestantse Kerk in Nederland)