Ter gelegenheid van het 125-jarig bestaan van de GZB stelden we de ‘vijf vragen’ aan Ricardo*, regiocoördinator Centraal-Azië, Midden-Oosten en Noord-Afrika.
1. Even voorstellen: wie ben je en wat heb je met zending?
Tja, gelijk een vraag waar ik even over moet nadenken. Niet dat ik geen zelfkennis heb en mijn eigen naam niet weet. Wel dat ik een GZB-regiocoördinator ben die online de connectie tussen mijn organisatie en mijn directe naam wat probeer te voorkomen met het oog op de landen waar ik kom. Vooruit dan maar… noem mij deze keer maar Ricardo.
Samen met mijn gezin ben ik een aantal jaren uitgezonden geweest in Oost-Europese context. Zowel persoonlijk, alsook als gezin, heb ik in die jaren enorm veel geleerd en ontvangen, juist ook met het oog op kerk-zijn als kwetsbare minderheid in een context waar een andere religie een meerderheidspositie heeft. Verrijkend…
In 2019 zijn wij teruggekeerd in Nederland en al snel werd ik bij de GZB regiocoördinator voor Europa. Naast dat ik de GZB-Learning Community Islam aanstuur, houd ik mij momenteel bezig met het regiocoördinatorschap van Centraal-Azië, het Midden-Oosten en Noord-Afrika.
Kortom: ik heb ‘veel’ met zending. In mijn ontmoetingen wereldwijd ben ik steeds weer onder de indruk van wat God zelf doet. En wat me steeds weer raakt is juist Zijn werk op plekken waar de gebrokenheid aan de oppervlakte ligt. Wat dat betreft ben ik in al die jaren meer en meer een discipel (leerling) geworden in plaats van een expert. Elke dag leer ik nog bij. Wat ik met zending heb? Misschien ook wel helemaal niet zo heel ‘veel’. Dé Ander en de ander hebben er volgens mij véél meer mee dan ik. Wat heerlijk ontspannend om zo bij de ander ‘te zijn’: samen lerend, van elkaar ontvangend, samen optrekkend, schouder aan schouder.
2. Waar liggen voor jou programmatisch de uitdagingen voor jouw werk/jouw organisatie in de komende tijd?
Al langere tijd vinden wij als GZB het ontvangen ván de kerk in andere contexten van groot belang. Tegelijk blijkt het nog knap lastig om dit op een goede manier vorm te geven. Hoe geef je het samen leren, het ontvangen vorm? Staat de kerk er in Nederland echt open voor om te ontvangen? Wat mogen wij als kerkelijke zendingsorganisatie binnen de PKN hierin betekenen? Een uitdagend en tegelijk mooi proces om hierin – met de Nederlandse gemeenten – op te trekken.
Een tweede punt waar ik aan moet denken is het gesprek dat momenteel gevoerd wordt over het uitzenden van zendingswerkers vanuit Westerse landen. Wat mij betreft een blijvende opdracht voor de kerk. Van overal naar overal.
Zendingswerkers mogen door hun ‘zijn’ vaak bruggenbouwers zijn tussen kerken in een andere context en kerken in Nederland. Hun ‘zijn’, hun leerling zijn, hun samen optrekken is, naast een stuk expertise die zij in mogen brengen, van grote waarde. Dit is wat wij als GZB ook terugkrijgen van partnerkerken. Jazeker, werkers brengen hun ervaring en kennis mee, maar waar het werkelijk om draait is samen leren, samen optrekken, samen leven tot Gods eer. Dát kan alleen maar van meerwaarde zijn, ook voor de kerk in Nederland. Dat kan niet anders.
3. Hoe zie jij de verhouding tussen zending binnen Nederland en zending vanuit Nederland en zending van overal naar overal?
Ik denk dat er inhoudelijk niet direct een verschil is tussen een roeping tot zending in Nederland of daarbuiten. Geografisch getrokken grenzen verschuiven nogal eens door de geschiedenis heen. Een kilometer over de grens met België is de roeping wezenlijk niet anders dan een kilometer voor deze grens. Wel zijn er uiteraard praktische verschillen.
Aansluitend bij mijn antwoord op de tweede vraag: het uitzenden van mensen uit een Nederlandse gemeente naar een andere context is niet alleen tot zegen voor die plek ver weg, maar juist ook zegenrijk voor deze gemeente. Sterker nog, het zou wat mij betreft moeten appelleren aan de roeping van de kerk in haar eigen context. Zending is niet iets voor experts of hobbyisten, maar is uiteindelijk iets voor elke discipel van Jezus Christus. Ik hoop dat dit laatste – ook door uitzendingen heen – meer op het netvlies komt van gemeenten die samen met ons uitzendingen vormgeven om zo getuigend in de eigen omgeving aanwezig te zijn. Overigens, met het oog op dit laatste, is het ook niet voor niets dat we als GZB meer en meer samen optrekken met de IZB. Dit onderstreept bovenstaande verlangen.
Als GZB zijn we al 125 jaar wereldwijd betrokken op allerlei kerken. Natuurlijk, dat gaat met vallen en opstaan, ook dat is het eerlijke verhaal. Maar ik geloof dat deze betrokkenheid op open en gastvrije gemeenten die pogen in hun omgeving getuigend aanwezig te zijn tot zegen is voor de kerk in Nederland. De roeping van de kerk in Nederland is in deze zin niet anders. Ik geloof dat wij veel kunnen leren van al die verschillende plekken wereldwijd.
4. Waarvan gaan jouw ogen van glimmen?
Mijn hart maakt een vreugdesprong wanneer ik broeders en zusters ontmoet waarmee ik eigenlijk niet goed kan communiceren vanwege een taalbarrière en toch die bijzondere verbinding ervaar in Christus. Het besef aan elkaar gegeven te zijn, het besef de kerk van Nederland dáár te mogen vertegenwoordigen, getuigenissen mee terug te mogen nemen is iets verrijkends. Samen optrekken, samen de Bijbel openen, de vele ontmoetingen en gesprekken: wonderlijk (en soms ook wel pijnlijk, ook dat mag er zijn) om samen op te trekken en iets te ervaren van het ‘groeien in gemeenschap’.
5. Hoe kunnen we elkaar als kerken en zendingsorganisaties versterken in de missionaire opdracht?Ik geloof dat organisaties als de NZR hier een prachtige rol in kunnen vervullen om de ontmoeting en het doorgaande gesprek als organisaties (en kerken) onderling te blijven stimuleren. Tegelijk is de praktijk van kerken in andere contexten een leerzame spiegel waar kerken in mogen kijken. Via uitgezonden werkers, via partnerbezoeken daar en ‘inzendingen’ hier; allemaal momenten waar een leerzame spiegel voorgehouden wordt.
Ook hierin erkennend dat er zoveel verschillende inzichten zijn, maar we allemaal wel leerling zijn aan de voeten van Jezus. Misschien is dit laatste wel de kern, wat mij betreft. Leerling zijn… dát erkennen laat mij anders kijken naar mijn eigen straat, mijn eigen wijk, naar mijn kerk en haar buurt, alsook naar al die plekken waar God aan het werk is en mensen zich geroepen weten om Hem na te volgen als… leerlingen. Schouder aan schouder in Zijn wijngaard.
Smaakt dit naar meer? Of benieuwd naar verhalen uit verschillende kerken wereldwijd? Kom dan zeker 4 juli naar ons jubileumevent. Als GZB bestaan we 125 jaar en dat vieren we graag samen met u/jou en partners. Onder het thema ‘Hou vol, God is trouw’ vieren we dit jubileum. Vier jij dit met ons mee? Kijk voor meer info en aanmelden op www.gzb.nljubileumevent.
*Vanwege veiligheid niet zijn echte naam.