Even voorstellen: wie ben je en wat heb je met zending?
Mijn naam is Bianca Groen Gallant. Ik ben geboren en getogen in Suriname en inmiddels ruim 40 jaar woonachtig in Nederland. Van kinds af aan ben ik geworteld in de Lutherse traditie binnen de Protestantse Kerk in Nederland. Ik heb diverse (kerkelijke) bestuursfuncties vervuld, waaronder vice preses van het moderamen van de Generale Synode van de PKN. In mijn werkzaam leven ben ik Directeur-Bestuurder van het Nationaal Instituut Slavernijverleden en erfenis (NiNsee). Sinds een half jaar ben ik lid van het bestuur van de NZR.
Mijn relatie met zending is onlosmakelijk verbonden met mijn achtergrond in Suriname. In mijn geschiedenis heeft zending twee gezichten laten zien. Aan de ene kant heeft zij veel pijn veroor-zaakt: zending ging samen met koloniale structuren van mensonterende praktijken, machtson-gelijkheid en culturele onderdrukking. Zij heeft er werk van gemaakt om mensen te vervreemden van hun eigen spiritualiteit. Gods woord werd regelmatig gebruikt om bestaande ongerechtigheid te legitimeren, en daardoor raakten geloof en pijn diep met elkaar verweven. Tegelijkertijd was het doel van zending ook ‘leven’ te brengen. Het evangelie bood hoop, gemeenschap en veer-kracht. Mensen vonden in Gods woord kracht om te overleven, om weerstand te bieden tegen onrecht en om hun eigen waardigheid te herontdekken. Die dubbele werkelijkheid- van misdaad én van bevrijding- draagt mij tot op de dag van vandaag. Ze maakt mij kritisch én betrokken. Voor mij kan zending daarom nooit losstaan van geschiedenis, context en macht, maar ook nooit los van liefde, roeping en hoop.
Programmatische uitdagingen voor mijn werk/ onze organisatie
De grootste programmatische uitdaging is om trouw te blijven aan Christus’ missie in een complexe tijd. Hoe zijn we missionair aanwezig zonder te domineren, spreken zonder monddood te maken en handelen zonder oude patronen te herhalen? In een geseculariseerde, diverse en gepolariseerde samenleving vraagt missie om nieuwe vormen: luisteren, dialoog en leren van gemarginaliseerde stemmen. Dat vereist kwetsbaarheid, zelfkritiek en openheid voor andere missionaire stemmen, onder meer uit het mondiale Zuiden (reverse mission[1]).
Zending binnen Nederland, vanuit Nederland en van overal naar overal
Zending is geen eenrichtingsverkeer meer, maar voltrekt zich van overal naar overal. Zending binnen, vanuit en naar Nederland zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Kerken met wortels in Afrika, Azië en Latijns-Amerika verrijken het missionaire landschap hier. Deze vormen van zending zouden elkaar moeten versterken in wederkerigheid. Micha 6:8; “Er is jou gezegd, mens, wat goed is: niets anders vraagt de HEER van je dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.” verwoordt dit kernachtig: missie als een levenshouding van recht, trouw en nederigheid.
Waarvan gaan mijn ogen glimmen?
Eerlijk gezegd is dit in deze tijd niet altijd makkelijk. De wereld staat onder druk, onrecht lijkt hardnekkig en kerk en zending trekken zich te vaak terug met te weinig besef over de plaats en betekenis die zij dienen in te nemen. Mijn ogen lichten op wanneer ik zie dat zending weer in beweging komt. Wanneer zij weigert stil te blijven, wanneer zij haar stem laat horen tegen onrecht, en wanneer zij kiest voor recht en gerechtigheid als wezenlijk onderdeel van het evangelie. Mijn hoop ligt in een zending die zich niet beperkt tot liefdadigheid, maar systemische, kritische vragen durft te stellen en actie te ondernemen. Een zending die solidair is met mensen aan de rand en die bereid is om risico’s te nemen. Daar, waar geloof handen en voeten krijgt in concrete keuzes voor gerechtigheid, zie ik iets oplichten van Gods Koninkrijk.
Elkaar versterken in de missionaire opdracht
Kerken (ook migranten/internationale) en zendingsorganisaties kunnen elkaar versterken door elkaar serieus te nemen en ook het ongemakkelijke gesprek en de daaraan verbonden actie aan te gaan. Samen optrekken vraagt ruimte voor verschillende verhalen, theologieën en ervaringen. Door ook de pijnlijke geschiedenissen en actuele thema’s te delen, kan zending verdiepen en zuiverder worden: geworteld in Christus, kritisch op zichzelf en toegewijd aan recht en gerechtigheid.
[1] Zending naar het Westen, vanuit kerken die vroeger ‘ontvangers’ van zending waren