Ergens in Indonesië wordt een man bekogeld met stenen, omdat hij zijn land verdedigt. Van datzelfde land komt het “duurzame” papier dat wij dagelijks op kantoor gebruiken. Op datzelfde moment rijdt in Nederland iemand weg in een elektrische auto, in de heilige overtuiging deel te zijn van de oplossing.
Onze nieuwe film “(On)zichtbaar” gaat over die kloof. Tussen hen die geloven dat ze een verschil maken. En hen die daarvoor de prijs betalen. Jongeren gingen op onderzoek uit naar de ketens achter de verwerking van plastic, papier en nikkel. Wat ze vonden is onmogelijk te negeren. Wat als groen niet zo groen is als we denken? Dit is hun verhaal. En dat van ons.
Geke, Elja en Sarah, drie jonge protestantse Nederlanders, laten in dit filmpje zien wat een digitale ontmoeting met Lucy, Andre en Mikhael, drie jonge protestantse Indonesiërs, gedaan heeft met hen. Ze hebben geluisterd naar de verhalen over het dagelijkse leven van mensen in Indonesië die met een ecologische crisis te maken hebben. En dat niet alleen, ze komen er ook achter hoe de ecologische crisis in Indonesië niet los gezien kan worden van hoe wij leven in Nederland. Want terwijl wij in Nederland stappen zetten richting een duurzamer bestaan – door bijvoorbeeld elektrisch te rijden of bewust te kiezen voor ‘groene’ producten – blijken deze oplossingen niet altijd zo groen als ze lijken. Achter grondstoffen zoals papier, plastic en nikkel gaan complexe ketens schuil. Ketens waarin mensen aan de andere kant van de wereld dagelijks de gevolgen ervaren.
De zes jongeren werden begeleid door documentairemaker Jaap van ’t Kruis, die al een paar jaar met steun van Kerk in Actie Indonesische theologiestudenten begeleidt bij het maken van maatschappelijke video-verhalen. Jaap is als mission kid is opgegroeid in Centraal-Sulawesi, de Indonesische provincie waar de ecologische crisis op dit moment hard toeslaat vanwege grootschalige exploitatie van nikkelmijnen. Toen hij een paar jaar geleden terugkeerde naar deze provincie, werd hij geraakt door wat hij zag. Ontbossing, vervuiling van zijn geliefde Poso meer, vissers en boeren die veel minder kunnen vangen of oogsten dan vroeger.
Als duurzaamheid niet gekoppeld wordt aan gerechtigheid, betalen Indonesiërs voor onze “duurzaamheid”.
Kerk in Actie vroeg hem om jongeren uit Nederland en Indonesië te leren om samen een kort video-verhaal te maken. Met de drie video-dialogen die hieruit rolden, willen ze laten zien dat als duurzaamheid niet gekoppeld wordt aan gerechtigheid, Indonesiërs betalen voor onze “duurzaamheid”. Dit filmpje, een compilatie van de drie video-dialogen, is daarmee een oproep aan ons, kerken en gelovigen in Nederland. We zijn als christenen in Nederland verbonden met christenen elders in de wereld, we maken deel uit van het wereldwijde Lichaam van Christus. Als een lid lijdt, lijden alle leden mee. Maar wat als we ons niet alleen bewust worden van het lijden van anderen, maar ook deels verantwoordelijk blijken te zijn voor dat lijden? Wat betekent dit voor onze blik op onszelf en op wereldwijd kerk zijn?